"De Roltrap"
"Knipsels M.P."
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
"Woonwagen"
 |
 |
 |
 |
 |
Pierre P., onopvallend en zwijgzaam; lichtelijk voorover gebogen, mutsje op, kuchend en voortdurend in de ogen wrijvend en z’n keel schrapend om de pijn te verdrijven, begon van meet af aan met het tekenen van een woonwagen. Met aan de ene kant een vruchtenboom en aan de andere zijde, een struik en/of een mannetje of een paard, een zonnetje in de linkerbovenhoek en twee wolkjes.Of het nu op groot of klein formaat is, met (kleur-)potlood of verf, het beeld bleef nagenoeg hetzelfde.Soms wilt de woonwagen nog ‘ns plaats maken voor een huis of is het een stacaravan ?Hij heeft een enkele keer geboetseerd, een potje, een kopje en aan een weefgetouwtje gewerkt, in een poging hem op andere gedachten/onderwerpen/ werkvormen te brengen, maar hij kwam telkens toch weer terecht op dit één en zelfde onderwerp. Zo kwam uiteindelijk deze waterverfserie tot stand. De ene keer liet ik hem de vrije keuze; een andere keer vroeg ik hem met de primaire of complementaire kleuren te werken of met wit en zwart; onderling de kleuren met elkaar te mengen of de verf sterk te verdunnen; of een moderne of abstracte variant op het onderwerp te maken of het in een vierluik te verwerken. Toch blijft hij terugkomen op het pure, ongemengd gebruik van de verf en op de woonwagen als beeld. “Daar waar de waarheid eindigt, begint de Kunst” Hans Hobeyn september 2007. |
 |
|
 |
 |
||
 |
 |
||
 |
 |
 |
 |
"Twee Chinezen"
De twee chinezen in rode olieverf geschilderd tegen een zwarte achtergrond, is een van de sporadische werkstukken die ik aantrof toen ik hier begon te werken. Het schilderij moet dus voor 1975 zijn gemaakt. Het heeft op de meest mogelijke en onmogelijke plekken gehangen in de inrichting. Te beginnen bij de kamer van de onderdirecteur tot in achterafzaaltjes waar 't zelfs in de vuilnisbak belandde. Toch kwam het telkens weer terug bij mij, blijkbaar omdat het toch die impact of uitstraling heeft wat een kunstwerk nodig heeft om te overleven en waardoor het niet is weggeraakt. Nu is het keurig ingelijst en heeft vanwege dit verhaal een speciale plaats in de collectie.
"Stroper met jachthond"
Deze man maakte meerdere werken met dit onderwerp, ook al uit de jaren zeventig. In die tijd zaten er nog enkele stropers vast, dat lijkt een uitstervend ras, hoewel je weet maar nooit. Het werkje is gemaakt op een wit geschilderd stuk spaanplaat in de zogenaamde saldemaille techniek een imitatie-emaille op kunstharsbasis en kan wat mij betreft worden gerekend tot de naïeve kunst. De man was zo'n vijftig keer opgepakt voor stropen. Een keer had hij zelfs een boswachter geschoten in plaats van het bedoelde grote wild.
"Bekijk het maar"
Henk schilderde als een wilde, soms wel 2 op een dag, groot en klein. Het was dus niet zo moeilijk om uiteindelijk een expositie van hem te maken. Hij kopieerde alles wat los en vast zat uit boeken en tijdschriften, maakte collageachtige dingen en ook veel uit zijn eigen fantasie. De expositie kreeg de naam mee: "BEKIJK HET MAAR" en dit was het eerste schilderijtje in de rij. Hij oogstte veel bewondering, nam alles mee naar huis, een hele stapel. En liet dit werkje achter.
"Achterblijver"
Ook Huseijn kreeg na een paar lessen flink de smaak te pakken, en schilderde in zes jaar tijd zo'n vierhonderd goede schilderijen en grote tekeningen, voornamelijk met kleurpotlood. Stuurde ze allemaal naar huis waar familie er een boek over liet verschijnen en er een expositie van werd gemaakt. Hij kwam echt met lege handen binnen "Ik kan niks maar wil wel iets leren, laten we maar beginnen" Hij had vanaf het begin al een heel eigen stijltje. Dat heb ik geprobeerd niet aan te tasten. Heb hem wel verschillende technieken bijgebracht. Zijn eigen land en vooral de politiek dat waren zijn thema's. Dit is een van eerste werken en een van de weinige die hier zijn achtergebleven.
