Pierre P., onopvallend en zwijgzaam; lichtelijk voorover gebogen, mutsje op, kuchend en voortdurend in de ogen wrijvend en z’n keel schrapend om de pijn te verdrijven, begon van meet af aan met het tekenen van een woonwagen. Met aan de ene kant een vruchtenboom ( pruimenboom ?) en aan de andere zijde, een struik en/of een mannetje of een paard, een zonnetje in de linkerbovenhoek en twee wolkjes.Of het nu op groot of klein formaat is, met (kleur-)potlood of verf, het beeld bleef nagenoeg hetzelfde.Soms wilt de woonwagen nog ‘ns plaats maken voor een huis of is het een stacaravan ?
Hij heeft een enkele keer geboetseerd, een potje, een kopje en aan een weefgetouwtje gewerkt, in een poging hem op andere gedachten/onderwerpen/ werkvormen te brengen, maar hij kwam telkens toch weer terecht op dit één en zelfde onderwerp.
Zo kwam uiteindelijk deze waterverfserie tot stand.
De ene keer liet ik hem de vrije keuze; een andere keer vroeg ik hem met de primaire of complementaire kleuren te werken of met wit en zwart; onderling de kleuren met elkaar te mengen of de verf sterk te verdunnen; of een moderne of abstracte variant op het onderwerp te maken of het in een vierluik te verwerken.
Toch blijft hij terugkomen op het pure, ongemengd gebruik van de verf en op de woonwagen als beeld.
Zo somber Pierre oogt, zo kinderlijk fris en vrolijk hij schildert.
In de periode dat hij met deze serie aan het werk was, is hem verteld dat zijn eigen echte woonwagen is afgebrand !
“Daar waar de waarheid eindigt, begint de Kunst”
“Pas als het Kunst is, is het echt” lijken me wat tegenstrijdige uitspraken, maar zijn deze schilderijen van Pierre P. voortekenen . . . . . . . voorschilderen van voorgevoelens ?
Hans Hobeyn september 2007.
